-درباره کتاب

لمس میمون سومین اثر آنالی اکبری است؛ بعد از کتاب‌های کار من جادو کردن است و دروازه‌ی یکشنبه. اکبری در داستان‌های این مجموعه تبحر و علاقه‌اش در به کارگیری از فانتزی و رئالیسم جادویی را برای خلق داستان‌های شگرفی به کار گرفته است که همچون صحنه‌هایی از کابوس یا رؤیا تا مدت‌ها ذهن‌مان را به خودشان مشغول می‌کنند. با خواندن داستان‌های این مجموعه، گویی سوار قطاری می‌شویم که در سرزمینی پر از نشاط و شور و جادو در حرکت است اما به‌یک‌باره وارد تونلی تاریک و وحشت‌آور می‌شود. قطاری که در زمان سفر می‌کند، به آینده‌ای دلهره‌آور می‌رود، از میان ویرانه‌های شهری آخرالزمانی عبور می‌کند یا مسافری را در گذشته پیاده می‌کند.

نقد و نظر

"کتابی با شروع‌های طوفانی. به جرات می‌شود گفت بهترین و گیراترین شروع‌ها را در این مجموعه‌داستان با قلم آنالی اکبری شاهد بودم. آن‌قدر که نثر شسته‌رفته نویسنده، ایده‌های بکر، دانش داستانی و زبان یک‌دست کتاب پس از شروع‌های گیرا قرار می‌گرفتند. آنالی اکبری به نظر می‌رسد هر داستان را با دقت و توجه و البته بازنویسی‌های بسیار به مرحله چاپ رسانده و این وسواس از داستان‌هایی به نسبت کم‌ایراد و تکمیل شده کاملا مشخص بود. داستان‌هایی مثل کال‌جنی، شاهدخت ریش قرمز و آخرین گاو که نشان از درک نویسنده از اسطوره‌شناسی داشت و مفاهیم را در زیرلایه قرار داده بود و تلاش کرده بود درک داستان را برعهده مخاطب بگذارد ولی نامفهوم نبود و سواد مخاطب عامی‌تر را هم مدنظر قرار داده بود. گفته شد که داستان‌ها شروعی جذاب داشتند اما در پایان بعضی ضعیف نوشته شده بودند. مثل داستان کابوس‌های ضدعفونی شده. در داستان شهلا گرمای زمستان بود دچار دوگانگی در شناخت راوی می‌شویم چه بسا که روایت از زبان که نه، اما فراتر از نگاه کودک بود. در مجموع داستان‌هایی قوی با قلمی توانا را شاهد بودیم که در هر کدام جهانی منحصربه‌خود، اما با مضمونی مشترک رقم خورده بود." آزاده اشرفی

"نقاط قوت: شیوه روایت خوب- زبان مناسب- جسارت در روایت سوژه‌های جدید

نقاط ضعف: روابط علی و معلولی کاملا ضعیف- تلاش ناکام نویسنده در فانتزی نویسی و سورئال نویسی (برخی داستان‌ها)- عدم تفکیک داستان‌های مدرن و سمبلیک و رئال و فانتزی و چاپ همه آنها در یک مجموعه- داستان‌ها اغلب دربرگیرنده صدای اقلیت محدودی از جامعه هستند و قابل تعمیم به اکثریت نیستند. بنابراین مخاطب احتمالا همذات پنداری خاصی با هیچ کدام از داستان‌ها نمی‌کند." آیه اسماعیلی