-خلاصه داستان

آهو نزدیک به چهل سال از وطنش دور بوده و حالا در آستانۀ شصت سالگی برگشته است. او در جوانی و هم‌زمان با انقلاب، مثل بسیاری از جوانان آن روزگار، درگیر فعالیت‌های سیاسی و حزبی بوده است. پدر و مادر آهو از بیم این‌که او دستگیر شود، آهو را به خارج از کشور می‌فرستند. او به‌خاطر این سفر، یحیی رفیق، عشق و هم‌مسلکی خودش را که در زندان است، ترک می‌کند. حالا بعد از سال‌ها، آهو به ایران برگشته است و به‌طور اتفاقی یکی از دوستان دوران دانشجویی خودش را می‌بیند که همراه با یحیی در زندان بوده است. این ملاقات بهانه‌ای است برای مرور جوانی و سال‌های از دست رفته.

نقد و نظر

"این کتاب نثر مناسبی دارد، اما در ابتدای کار نتوانستم ارتباط خوبی با آن برقرار کنم. احساس می‌کردم نویسنده صرفاً شروع به نوشتن کرده و داستان هنوز آغاز نشده است. از فصل‌های بعدی، با معرفی تدریجی پیش‌زمینه‌ی شخصیت‌ها، رمان جان می‌گیرد و به اثری دوست‌داشتنی تبدیل می‌شود. با این حال، دو مشکل اساسی باقی می‌ماند: نخست، نبود چالش جدی؛ داستان بیشتر روایتِ پس از ماجراست تا خودِ ماجرا. دوم این‌که اثر، دست‌کم برای من، خارج از ژانری به نظر می‌رسد که برای آن معرفی شده است." محمدسعید جهان‌پناه

"داستان کتاب مربوط به زندگی یکی از دانشجوهایی است که زمان انقلاب به خاطر توده‌ای بودن تحت تعقیب بودند. اما او بتوسط پدرش به خارج از ایران فرستاده می‌شود. آهو در بازگشت به مرور زندگی قبلی‌اش را بازگو می‌کند. عشقش به کاوه و اجبارش به رفتن. و در شصت سالگی‌اش به ایران باز می‌گردد و به دنبال خاطرات گمشده‌اش می‌گردد.

اول از هر چیزی یک داستان باید به ما بگوید چه حرفی برای گفتن دارد؟

داستان رئال و از نظرگاه دانای کل و به تاریخ زمان انقلاب و فعالیت‌های دانشجویان حزب توده می‌پردازد. به نظرم پلات و پیرنگ داستان نیاز به بازنویسی و توضیح دارد. گره‌های داستان باز نشده و نویسنده سعی دارد با لحن طنزآلود خواننده را همراه خود کند. چهل سال دوری از وطن می‌توانست حرف‌های زیادی برای گفتن داشته باشد. همین‌طور جریانات سیاسی زمان انقلاب در دانشگاه. شخصیت‌ها خوب پرداخت شدند. آهو، مادر و عمه خوبند ولی کاوه کجاست؟ گم شد در داستان. هدف نویسنده خانواده‌ست یا جریان گذشته دانشگاه؟

ما مرتب مراسم‌ها و اجراهای کشواد که خسته کننده هم هست، و دعواهای عمه و مادر آهو را می‌خوانیم. انگار این دختر بعد از چهل سال آمده ارثیه‌اش را بگیرد و برود. فضاسازی و تصویرسازی خوب بود. زبان نوشتاری هم روان و داستانی بود. در کل من به عنوان یک رمان خوب به کسی توصیه نمی‌کنم این کتاب را بخواند." فاطمه علیباز