پرانتز

روایت کتاب بر پایه‌ی گفت‌وگویی میان یک زن و مرد شکل می‌گیرد. این دو، از جهان‌هایی متفاوت اما به هم پیوسته، از طریق تفأل به دیوان حافظ با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند. شعر حافظ در این رمان، نه تنها به‌مثابه شعری زیبا یا تجربه‌ای عرفانی، بلکه همچون ابزاری تفسیری، آینه‌ای برای کشف رازها و بازخوانی تاریخ شخصی به کار گرفته می‌شود. سنت دیرپای تفأل به حافظ، در این اثر بدل به زبان مشترک مرگ و زندگی شده است؛ زبانی که میان سطرهای آن می‌توان ردپای تنهایی، سوگ، عشق، شک و جست‌وجوی معنا را جست. سبک نگارش رمان، ساده و روان است اما در لایه‌های زیرین خود عمقی حیرت‌انگیز دارد. زبان شاعرانه، ایهام‌آلود و گاه فلسفی نویسنده، به شکلی استادانه با تکنیک‌های روایی مدرن پیوند خورده است؛ چنان‌که خواننده را هم‌زمان درگیر داستان و درگیر تأمل می‌کند. شخصیت‌ها در مرزهای زندگی و مرگ، خاطره و فراموشی، زبان و سکوت حرکت می‌کنند و در هر لحظه، روایت از طریق آنان به سطوح تازه‌تری از معنای انسانی و فرهنگی دست می‌یابد. محمودی ایرانمهر، پیش‌تر نیز با آثاری چون «اسم تمام مرده‌های تهران علیرضاست» و «ابر صورتی» نشان داده بود که دغدغه‌اش بازخوانی حافظه‌ی جمعی و فردی، روایت‌های پنهان‌مانده در تاریخ، و پیوند ادبیات با روان‌شناسی و فرهنگ ایرانی است. در «حافظ‌خوانی خصوصی» اما این نگاه عمیق‌تر و ساخت‌یافته‌تر به نظر می‌رسد؛ اثری که نه‌فقط برای اهل ادب، بلکه برای علاقه‌مندان به فلسفه‌ی زبان، سنت‌های فرهنگی و تجربه‌های بینامتنی، واجد ارزش ویژه‌ای است.